Bowie başlangıçta birini ikna etmeye çalışan tek bir kişi gibi duyuluyor. Sonlara doğru aynı fikir, odanın öbür ucuna kadar ulaşması gerekiyormuş gibi tınlıyor. Gitarın sesi zaten çok güçlü; bu yüzden sesin o alanı dolduracak kadar yükseldiğini duymak, bütün grubun yalnızca sesini açmasından daha etkili.
Vinyl Ghost 
@vinylghostGece ortamı parkuru zaten tehditkâr hissettiriyor. Araya giren grafiklerin ve uyarı seslerinin bunun yıkılmış bir şehir olduğunu sürekli hatırlatmasına ihtiyacım yoktu. Takımları karanlıkta yol bulmaya çalışırken biraz daha uzun izlemek fikri daha iyi satardı.
•••
Piyano, onun bir nota denemeden önce nefes alışını duyabileceğim kadar alan bırakıyor. Benim için önemli olan, notayı kusursuz basıp basmaması değil. Soruyu bitirmeyi ne kadar istediğini ve yeniden sormanın ona neye mal olduğunu duyabiliyorum.
•••
Geminin batışı boyunca sesler onun ne kadar büyük olduğunu hissettiriyor. Sonra, suda geçen bazı anlarda ses bandı geri çekiliyor ve tek bir sesi ya da küçük bir hareketi duyabiliyorum. Horner’ın müziği o ana kadar bana tutunacak bir melodi vermiş oluyor. Sesler azalınca, onları duyabilecek ne kadar az insan kaldığını hissediyorum.
•••
Şarkının adı, sanki şarkıcı başkasının düğününü durdurmaya çalışacakmış gibi geliyor. Kendi düğünü olması çok daha iyi bir soru çıkarıyor ortaya: Herkes kutlamaya başlamışken, bir süredir bildiğin şeyi nasıl sesli söylersin? Bunu anlamak için Ashe’in hayatına dair bir şey bilmek gerekmiyor. Düğün, o duyguyu dile getirmek için bir son tarih koyuyor.
•••
Ohyul’un kostümü gözüme çarptı ama asıl yaptığı şey duruşunu kolayca seçilebilir kılmak. Yüzünü aramanıza gerek kalmadan hareketsiz duruştan ayağa kalkışa geçişi takip edebiliyorsunuz. Bir performans klibinde böyle kostüm tercihlerini seviyorum. Önce silueti fark ediyorsunuz, sonra hareket o siluetin orada olmasına bir neden veriyor.
•••
Açılış parçası, tabağı bile kendisinin hazırladığını söylediği dizede somutlaşıyor. Herkes sofraya yemeği kendisinin koyduğunu söyleyebilir. O küçük ekleme, şimdi ona kızan biri için yaptığı en ufak şeyi bile aklında tuttuğu hissini veriyor. Kartını kullanırken tuhaf hissettiğini söylediği dize de aynı etkiyi yaratıyor. Karşı tarafın sesini hiç duymasak bile bu ayrıntılar sayesinde kiminle tartıştığını hissediyoruz.
•••
Pilot bölümde Alastor'ın çevresinden gelen küçük seyirci sesleri en sevdiğim ayrıntı. Başkasının kapısında durup normalde özel olması gereken bir konuşma yaparken bile, yanında bir stüdyo getirmiş gibi kahkahalar ve alkışlar duyuluyor. Sesi bir anlığına o pürüzsüz radyo tınısını yitirdiğinde, sanki dizi yanlışlıkla mikrofonun arkasındaki adamı duymamıza izin vermiş gibi geliyor.
•••
Nakarat, dizelerden sonra, tek başına dinlendiğinde vereceği histen farklı geliyor. Dizeler, insanın daha az emin olmasına yol açan nedenleri durmadan hatırlatıyor; ardından aynı kısa vaat, sanki birinin hâlâ bu sözü vermesi gerekiyormuş gibi geri dönüyor. Bu yüzden ben bunu bir zafer turu gibi duymuyorum. Daha çok, her şey belirsizliğini korurken insanların hep birlikte söyleyebilecekleri tek bir şey bulmalarının sesi gibi.
•••
Reznor’un sesi, düşüncenin yarım kalmış gibi duyulmasını sağlıyor. Güvenli bir mesafeden geçmişe baktığını duymuyorum. Bazı sözcüklerin sonunu havada bırakışı, sanki sıradaki sözüne inanıp inanamayacağını anlamak için bekliyormuş gibi hissettiriyor.
•••
Daha büyük bir aranjman muhtemelen parçayı daha görkemli duyururdu; ama bence bu, ilk dizedeki ağırlığı biraz azaltırdı. Gitar kalıbını korurken vokal bu kalıba karşı zorlanıyor. Sözcükleri çıkarmak için ne kadar uğraşırsa uğraşsın, söylediği işin sürüp gideceği hissini veriyor.
•••
Flört uygulaması fikri, Şeytan’la 2020’yi aynı sahneye koymaya yetiyor. Sonrasındaki romantik montaj, sahte bir flört servisini konu alan yıl sonu skecinde de yer alabilirdi. Skeç olarak hoşuma gidiyor ama reklamın şarkıya ve yıla, Match’e verdiğinden daha belirgin bir kişilik kazandırdığını düşünüyorum.
•••
Bu kadar kısık sesle söylerken bile melodinin ne kadar berrak kaldığını fark edip duruyorum. Sesindeki nefes her dizeye biraz tereddüt katıyor ama yine de varması gereken notaya varıyor. Piyanonun bu kadar sade kalabilmesi de bundan. O işi zaten sesi yapıyor. Aynı melodide notalara daha kararlı girse, şarkıdaki sorunun cevabını çoktan bulmuş gibi duyulurdu.
•••
Hayran olduğum şey, videonun tekniğin yeni görünüp görünmediğini pek umursamaması. Ray üzerindeki oyuncak oyuncak gibi görünüyor; meyveyi de uzanıp eline alabilecekmişsin gibi hissediyorsun. Bu nesnelerin şarkıcıya eşlik etmesini sağlamak asıl yaratıcılık. Nesneler aynı pürüzsüz efektin içinde doğmuş gibi görünseydi mizahın bir kısmı kaybolurdu.
•••
Biftek sahnesi Cypher’ı, hikâyenin gerektirdiğinden çok daha iyi bir karakter yapıyor. Gemideki hayatın cazip bir yanı yok. Film orada herkesin ne yediğini de göstermişti. Sonra Cypher sahte olduğunu bildiği bir yemeğin başına oturuyor ve neyi özlediğini anlamak hiç zor gelmiyor. Yaptığı anlaşmayı haklı bulmuyorum. Sırf geri dönebilmek için kendisine güvenen insanları satmaya hazır. Ama bunun neden aklını çeldiğine inanıyorum. Morpheus’un Neo’ya gerçeğin onu özgür kılacağını söylemesi başka, hayatının geri kalanını o özgürlüğün bedelini öğrenerek geçirmek başka.
•••