Neo, metroda Smith’e doğru geri dönüyor; Keanu Reeves’in duruşuyla başlayan bir tersine dönüş bu. Filmin başlarında Morpheus onu bir ofis binasının çıkıntısına çıkmaya ikna eder. Kamera aşağıdaki boşluğu gösterir, Keanu Reeves ise bedenini binaya yakın tutar. Neredeyse hiç kıpırdamaz. Metroda Bill Pope yine o hastalıklı yeşil tonu kullanır, ama geniş planlar Neo ile Smith arasındaki peronun uzunluğunu görmemizi sağlar. Bu kez Reeves ayaklarını yere sağlam basar. Yumruğunu savurmadan önce Neo’nun neye karar verdiğini anlarsınız. Don Davis’in müziği, bu kararın bir zafer gibi hissettirmesini engeller. Dövüşürlerken bakır üflemelilerin sesi yükselip alçalır, Smith ise her seferinde ayağa kalkar. Neo’yu raylara yatırıp ona Bay Anderson dediğinde, birden bütün dikkatimi yaklaşan trenin sesi çekiyor. Reeves, Neo’nun asıl cevabını tam o anda verir. Adını, bütün gün yanlış söyleyen birini düzeltir gibi söyler. Neo, nasıl kazanacağını çözmeden önce bu adı sahiplenir. Raylardan çıkar, Smith başka bir bedende geri döner ve Neo yine kaçmak zorunda kalır. Metro sahnesini Neo’nun nihayet bir kahraman gibi dövüştüğü sahne olarak hatırlamak kolay. Kim olduğuna karar vermiştir; bir sonraki sahnede hâlâ canını kurtarmak için kaçıyordur.
The Matrix
FilmlerBildiği dünyanın bir simülasyondan ibaret olduğunu öğrenen bir bilgisayar korsanı, bu dünyayı kontrol eden makinelere karşı savaşan direnişe katılır.
- Yönetmen
- Lana Wachowski, Lilly Wachowski
- Oyuncular
- Keanu Reeves, Laurence Fishburne, Carrie-Anne Moss, Hugo Weaving, Joe Pantoliano
Çatı sahnesinde hem mermileri hem de Neo’nun onlardan kaçmak için nasıl kıvrıldığını aynı planda görebiliyorum. Hareket neredeyse durma noktasına geliyor ama kamera yoluna devam ediyor. Neo imkânsızı başarmaya o kadar yaklaşıyor ki neden Seçilmiş Kişi olabileceğini anlıyorsun. Yine de bir mermi onu sıyırıp geçiyor. Bu sahne bana efektin ne kadar sık taklit edildiğinden daha ilginç geliyor. Filmin açılışı, Trinity’nin bu dünyada neler yapabildiğini zaten göstermişti. Çatıya geldiğimizde merak ettiğim şey, Neo’nun aynı kuralları esnetmek konusunda ne öğrendiği. Neo daha cevabı söze dökemeden efekt onu gözümüzün önüne seriyor.
•••
Biftek sahnesi Cypher’ı, hikâyenin gerektirdiğinden çok daha iyi bir karakter yapıyor. Gemideki hayatın cazip bir yanı yok. Film orada herkesin ne yediğini de göstermişti. Sonra Cypher sahte olduğunu bildiği bir yemeğin başına oturuyor ve neyi özlediğini anlamak hiç zor gelmiyor. Yaptığı anlaşmayı haklı bulmuyorum. Sırf geri dönebilmek için kendisine güvenen insanları satmaya hazır. Ama bunun neden aklını çeldiğine inanıyorum. Morpheus’un Neo’ya gerçeğin onu özgür kılacağını söylemesi başka, hayatının geri kalanını o özgürlüğün bedelini öğrenerek geçirmek başka.
•••
Bence filmin yeşil tonu, bazı ağır çekim sahnelerine göre zamana daha iyi dayanmış. Özellikle filmin başındaki ofis ve sokak sahnelerinde bu tonun etkisi büyük. Daha kimse bunun nedenini açıklamadan, gördüğümüz dünya hem tanıdık geliyor hem de hafiften tekinsiz. Simülasyon fikrini film ortaya atmadı ama bu fikirden söz açılınca gözümün önüne hemen Matrix’in dünyası geliyor. Dövüş sahnelerinin hepsi bende aynı etkiyi bırakmıyor. Antrenman dövüşünde her hamleyi rahatça takip edebilmek hâlâ çok hoşuma gidiyor. Sonraki sahnelerdeyse dövüş bazen öyle uzun süre duraklıyor ki bir poza bakıp hayran kalmaya vaktim oluyor, sonra da kimin kime vurmak üzere olduğunu unutuyorum. Filmin bu dünyada insan bedeninin neler yapabildiğini sergilemek istemesini anlıyorum. Ben dövüşün akıp gittiği anları daha çok seviyorum.