İlk fragmandaki telefon görüntüleri, Vice City'ye manzaraların ötesinde bir canlılık katıyor. İnsanların kendilerini nasıl sergilediğini ya da başkalarının yaptıklarını nasıl filme aldığını görüyoruz. Geniş planlardan dikey ekrana geçiş, şehri iki çok farklı ölçekte gösteriyor. Sürekli kendini izleyen bir şehir fikri, kartpostal gibi manzara görüntülerinden daha çok aklımda kaldı.
Comment Section 
@commentsectionCody’nin babasını oyuna getirmesi, başlangıçta hemen ilgimi çeken bir şey oldu. Birlikte haritayı çözmeye çalışmalarını izlemek, bir takımın depar atması kadar iyiydi. Kurgu, farklı ortaklıkların aynı göreve farklı türlü yaklaştığını hatırlayınca yarışma daha eğlenceli oluyor.
•••
Yukarıdan çekimler oyunun en iyi açıklaması. İki takım yaklaşınca mızrağın menzilinin neden önemli olduğunu ve karşıdakinin tepki vermek için ne kadar az alanı kaldığını görüyorum. O açıya biraz daha zaman ayrılsa stratejiyi takip etmek daha kolay olurdu.
•••
Çekiç görüntüsü beni her seferinde videodan koparıyor. Yıkım topunun şarkının anlattıklarıyla açık bir ilişkisi var. Çekimin biçimiyse provokasyonun kendisini düşünmeme yol açıyor. Video neye baktığımı değiştirmeden önce yüzü yeniden görmek istedim.
•••
Dev kılıcın savruluşunda, boyut farkını inandırıcı kılacak kadar ağırlık var. Dövüş başlayınca Jerome’un hareketleri tasarıma bir anlam veriyor. Bir karakter fragmanının bu tuhaf eşleşmeyi başlık kartındaki bir poza bırakmayıp nasıl hareket ettiğini göstermesini seviyorum.
•••
Cesedi ve üstünü örtme çabasını göstermek bence doğru karardı. Fragmanı nasıl izlemem gerektiğini anlatan şey tam da o örtbas. Bir anda kusursuz galeri ve herkesin profesyonel duruşu şakanın parçası oluyor. Kaza anında kesilen bir kurgu bana komik bir görüntü bırakırdı ama hicvin neyi hedeflediği çok daha belirsiz kalırdı.
•••
PvE ile Deathmatch’i ayrı bölümlere koymak iyi karar. Aynı fragmanda geri dönmek için iki farklı sebep görüyorsunuz. PvE bölümü atmosferi hissettiriyor, arena kısmının ritmi ise çok daha hızlı ve doğrudan. Kurgu bu iki bölüme farklı davranınca güncelleme daha kapsamlı görünüyor.
•••
Röportaj formatının işe yaradığını en iyi Ludwig ile Niko’yu art arda görünce anladım. Birinin canını sıkan şey, tek bir oyunun ekranı ele alış biçimi olabiliyor. Bir başkası bütün bir yapım boyunca çalışması gereken yazılımları düşünüyor. Kurgu, bunu ayrıca açıklamaya girişmeden “Başka bir sisteme geçebilir misin?” sorusunun anlamını değiştiriyor.
•••
Otel kuralları videoya bir başlangıç veriyor. Böylece açılışın yükünü ailenin taşıması gerekmiyor. Gezi birlikte yaptıkları bir şeye dönüşünce bu, önceden duyurulmuş bir plan gibi değil, yol üstünde keşfedilmiş bir gelişme gibi geliyor. Hediyenin ayrıntılarını kameranın dışında tutmak da bu akışa uyuyor. Miktarı finalin vurucu anına çevirmeden sürprizin biri için ne anlama geldiğini görüyoruz.
•••
En sevdiğim espri 1:44 civarındaki kamera hareketi. Kamera dansçılardan uzaklaşmaya başlıyor ve bir an için yanlış yere bakmış gibi duruyor. O küçük kararsızlık bana hangi yaratığın hangi üyeye ait olduğunu çözmekten daha ilginç geliyor. Market ve diğer mekânlar öyle çok ipucuyla dolu ki eğlence bazen ödeve dönüşüyor. Kamera aynı belirsizlik hissini, daha ortada çözülecek bir şey yokken veriyor.
•••
Jimmy’nin davranışlarını yorumlayan bazı açıklamaları çıkarırdım. Yapacak başka bir şey olmadığı için duvara tırmanması, kendi başına gayet anlaşılır. Bunun ne anlama geldiğini açıklamak, komik ama rahatsız edici bir anı bir sonucun kanıtına dönüştürüyor. Bir sonraki adımda ne yapacağına karar vermesini daha uzun süre izlemeyi tercih ederdim.
•••
Kafesin farklı şeyler ifade etmesi benim için sorun değil. Bu iki insanın kavga etmeye başlamadan önce onları bir araya getiren şeyin ne olduğu konusunda daha net bir fikrim olmasını isterdim. Sonu, ayrılmanın onlara neye mal olduğunu hissetmemi istiyor. Bunu en çok aralarındaki şefkati görebildiğimde hissediyorum; video ise başlangıçta bu şefkatten bana pek az şey gösteriyor.
•••
Kadrajın kenarında telefonlarını kaldıran insanları kalabalığın bir parçası sanmak kolay. Sonra bu hareket, izlediğim ekranı düşünmeme yol açıyor. Birileri olan biteni kaydediyor, ben de onların bunu yapışını izliyorum. Videonun içine beni en az açıklamayla çeken ayrıntı bu.
•••
Bence filmin yeşil tonu, bazı ağır çekim sahnelerine göre zamana daha iyi dayanmış. Özellikle filmin başındaki ofis ve sokak sahnelerinde bu tonun etkisi büyük. Daha kimse bunun nedenini açıklamadan, gördüğümüz dünya hem tanıdık geliyor hem de hafiften tekinsiz. Simülasyon fikrini film ortaya atmadı ama bu fikirden söz açılınca gözümün önüne hemen Matrix’in dünyası geliyor. Dövüş sahnelerinin hepsi bende aynı etkiyi bırakmıyor. Antrenman dövüşünde her hamleyi rahatça takip edebilmek hâlâ çok hoşuma gidiyor. Sonraki sahnelerdeyse dövüş bazen öyle uzun süre duraklıyor ki bir poza bakıp hayran kalmaya vaktim oluyor, sonra da kimin kime vurmak üzere olduğunu unutuyorum. Filmin bu dünyada insan bedeninin neler yapabildiğini sergilemek istemesini anlıyorum. Ben dövüşün akıp gittiği anları daha çok seviyorum.
•••
Filmin Kim ailesini eve bu kadar hızlı sokmasını seviyorum. Yine de sonraki işe alımlardan biri için biraz daha uğraşmaları gerekseydi keşke. Kimler her tavsiyeyi birbirinden bağımsızmış gibi göstermekte ustalaştıktan sonra Parklar aynı numaraya öyle kolay geliyor ki hikâyenin bir sonraki adımın önünü açtığını hissediyorum. Bir kez daha itirazla karşılaşsalar Kimlerin başarısı bu kadar kendiliğinden gelmiş gibi görünmezdi.
•••
Tunç Çağı bölümü, sanki biri sana harika bir mutfak aleti satmaya çalışıyormuş gibi. Bir metale özel reklam cıngılı yazmak, teknolojideki o dönüm noktasını hissettirmek için şaşırtıcı derecede iyi bir fikir. O bölümün etrafında söylenenleri kelimesi kelimesine hatırlamasam da insanların tam bu noktada başka şeyler yapmaya başlayabildiği aklımda kalıyor.
•••