Nakarat, dizelerden sonra, tek başına dinlendiğinde vereceği histen farklı geliyor. Dizeler, insanın daha az emin olmasına yol açan nedenleri durmadan hatırlatıyor; ardından aynı kısa vaat, sanki birinin hâlâ bu sözü vermesi gerekiyormuş gibi geri dönüyor. Bu yüzden ben bunu bir zafer turu gibi duymuyorum. Daha çok, her şey belirsizliğini korurken insanların hep birlikte söyleyebilecekleri tek bir şey bulmalarının sesi gibi.
İngilizceden çevrildi.