Yeni duruşma pozları, bu fragmanda daha büyük bir gizem vaadinden daha çok iş görüyor. Tanıdık karakterlerin Debate Scrum’da taraf tuttuğunu görmek, geri dönen kadronun birbirini yeniden şaşırtabileceğini düşündürüyor. Akimbo Consensus’un gösterimi de iyi bir soru ekliyor: Bu teoriye mi karşı çıkıyorum, yoksa başka bir teoriyi mi destekliyorum? Kurgulanmış bir gösterimden bu kararın ne kadar zorlayıcı olacağını anlayamam ama en azından fragman, üzerine düşünebileceğim somut bir değişiklik sunuyor.
Reywing yorum akışı
En sevdiğim anlar, uzmanın alakasız bir soruyu bir anlığına ciddiye aldığı yerler. Diane Morgan espri bitmeden sinema hakkında gerçek bir fikrin araya sızmasına fırsat veriyor. Arşiv görüntüleri de bu karışımı art arda ünlü tepkisi görmekten daha iyi taşıyor.
•••
Mücadele öncesi konuşmalardan çok tuhaf küçük ittifakları sevdim. İki kişinin birlikte hareket edip etmemeye karar verdiği an, ödülün onlar için ne anlama geldiğini gösteriyor. Alanın bu tür kararlara yer bırakması, büyük görünmesinden daha ilginç.
•••
Gece ortamı parkuru zaten tehditkâr hissettiriyor. Araya giren grafiklerin ve uyarı seslerinin bunun yıkılmış bir şehir olduğunu sürekli hatırlatmasına ihtiyacım yoktu. Takımları karanlıkta yol bulmaya çalışırken biraz daha uzun izlemek fikri daha iyi satardı.
•••
Birine ilk göstereceğim özellik hazır bir çizimi içeri aktarabilmek olurdu. Akvaryum, senin için önceden de anlamlı olan bir şeye yer açıyor. Sevdiğin bir çizimin yüzmesini görmenin ilk heyecanı geçince akvaryumla ilgilenmek hâlâ çekici kalıyor mu, onu merak ediyorum.
•••
Dans sahneleri işe yarıyor çünkü kızlar seyirci önünde tek vücut gibi görünmek zorunda, bizse birbirlerinden ne çok şey sakladıklarını biliyoruz. Bölge yarışmasında bu gerilim kendine yer buldu. Kimin adımlara ayak uydurduğunu izlerken oraya gelmenin onlara neye mal olduğunu da unutmadım.
•••
Bir Noel Şarkısı’nı hayalet hikâyesi olarak ele almak iyi fikir. Ziyaretler, çevresindekileri kontrol etmeye alışmış birini sıradaki kapıyı açacak kişinin eline bırakıyor. Beni Scrooge’a ne kadar sempati duymamız gerektiği sorusundan daha çok bu fikir çekti.
•••
Fragman mekânlar ve karakterler arasında sıçramaya başladığında Tems’in şarkısı takip edilecek bir çizgi kuruyor. Seste tanıdık bir şey kaldığı için görüntülerin ölçeğini kavrayabildim. Aklımda en çok müziğin öne çıkmasına izin veren planlar kalıyor.
•••
Kusurlu bir çizimin yüzdüğünü görmek, bir listeden kusursuz bir balık seçmekten daha tatmin edici. Şeklini çizerken verdiğin küçük kararları hatırlıyorsun. Canlandığında o kararları hâlâ görebilmen önemli. Öyle hatalarla dolu bir akvaryum kısa sürede sana ait hissettiriyor.
•••
Hayatta kalmadan korkuya geçiş anlaşılır. Son bölümde ışıklar sönünce oyuncunun ne yapabildiğini biraz daha görmek isterdim. Koridordaki bir gölge atmosfer kuruyor. Birinin saklanmak, kaçmak ya da bir şeyi yeniden çalıştırmak arasında seçim yaptığını görmek, oyunun nasıl bir gerilim hedeflediğini anlatırdı.
•••
Üste bir şey dolaşmaya başlamadan önce gündüz görüntüleri ilgimi çekmişti. Yiyecek yetiştirmek ve ekipmanı onarmak, mahsur kalan birinin nasıl bir düzen kurduğunu hayal ettiriyor. Fragman yön değiştirince üssün içindeki görüntüler bu sayede daha tehditkâr geliyor.
•••
Cody’nin babasını oyuna getirmesi, başlangıçta hemen ilgimi çeken bir şey oldu. Birlikte haritayı çözmeye çalışmalarını izlemek, bir takımın depar atması kadar iyiydi. Kurgu, farklı ortaklıkların aynı göreve farklı türlü yaklaştığını hatırlayınca yarışma daha eğlenceli oluyor.
•••
En iyi fikir, ekibin bir yandan banka soyup bir yandan başka bir seyirciye gösteri yapması. Soygun genelde kimsenin ne yaptığını fark etmemesine bağlıdır. Burada fark edilmek de kazancın bir parçası. Aksiyon sırasında bu iki amacın çatışmasını izlemek hoşuma gitti.
Danganronpa 2x2 - System Trailer