İlk filmin daha sade ilerleyişini tercih ediyorum. Bu film eğitim ve kaçış hikâyeleri arasında gidip gelmeye başlayınca, bazı kesmeler hikâyenin başka bir kolundan gelen baskı yerine kesinti gibi hissettiriyor. İki hikâye kolunu da seviyorum, ama birbirlerine karşı kurgulanmalarının onlara her zaman bir şey kattığını hissetmiyorum.
The Cliffhanger 
@cliffhangerKayıp köpek ilanı küçük bir ayrıntı ama hareketli görüntülerin rastgele olmadığını hissettiriyor. İnsanlar bir şeyin ters gittiğini fark edip hemen kendi günlerine dönebiliyor. Üyelerin dağınık görünümü ve amaçsız uğraşları da kadrajda benzer bir duygu yaratıyor: görünür olmak ama pek fark edilmemek. Şarkının neşesi görüntülerin hüznünü silmiyor. Devam etmeye çalışmalarını daha tanıdık kılıyor.
•••
Dans sahneleri işe yarıyor çünkü kızlar seyirci önünde tek vücut gibi görünmek zorunda, bizse birbirlerinden ne çok şey sakladıklarını biliyoruz. Bölge yarışmasında bu gerilim kendine yer buldu. Kimin adımlara ayak uydurduğunu izlerken oraya gelmenin onlara neye mal olduğunu da unutmadım.
•••
Hayatta kalmadan korkuya geçiş anlaşılır. Son bölümde ışıklar sönünce oyuncunun ne yapabildiğini biraz daha görmek isterdim. Koridordaki bir gölge atmosfer kuruyor. Birinin saklanmak, kaçmak ya da bir şeyi yeniden çalıştırmak arasında seçim yaptığını görmek, oyunun nasıl bir gerilim hedeflediğini anlatırdı.
•••
Filmi Rose’un yatağının yanındaki fotoğraflarla bitirirdim. O kareler, filmin ona uğruna savaşması için verdiği yılları nasıl geçirdiğini anlatıyor. Merdivenlere dönüp herkesi bir arada görmek güzel. Yine de son gördüğüm şey Rose’un kurduğu hayat olsun isterdim. Jack’in o hayatın ne kadarını göremediği hâlâ aklımdayken.
•••
Oylama sahneleri beni bazı oyunlardan daha çok gerdi. Oyunu bırakmak ya da sürdürmek isteyenler bunu üzerlerindeki işaretle belli edince, gece kimin gelip ranzanızda sizinle konuşacağını bile bir X ya da O belirliyor. Bir insan pentatlonda desteklediği yarışmacıya akşam düşman gözüyle bakabiliyor. Ödül büyüdükçe verdiği oyu değiştirmek için geçerli bir sebebi de oluyor. O yüzden bir sonraki oylamada kimin ne yapacağını merak ettim.
•••
Başka kılıç kullanan karakterlerle yapılan karşılaştırmalar bana mantıklı geliyor. Jerome’un tanıtımının, başta sesini duyduğumuz neşeli asi kaptana biraz daha vakit ayırmasını isterdim. Sesi, saldırıların tek başına aktaramadığı bir kişilik hissettiriyor.
•••
Tasarımın insanları hangi eski canavara benzediği konusunda tartıştırması hoşuma gidiyor. Işının yere vurması karşılaştırmak için somut bir ayrıntı. Yine de Sevaris’i yeni bir yaratık olarak görmek mümkün. Video benzerliği iyice belli edip orada bıraksaydı daha az ilgimi çekerdi.
•••
Limbo bu kurguda güzel bir soluklanma anı. Sizi öldürebilecek onca şey vurgulandıktan sonra sosyal alan, sağ dönen insanların gidebileceği bir yer sunuyor. O mekâna ayrı bir an ayırmak bile güncellemeyi mod listesinden çıkarıp yaşanan bir yere dönüştürüyor.
•••
1:18 civarındaki ses akıllıca bir tercih. Bazı izleyicilerin tanıdığı bir sesi araya sokmak son kısmı tekrar izlemek için sebep veriyor. Fragman da bunun ne anlama geldiğine karar veremeden ilerliyor. Kimin döndüğünü söyleyen bir yazıdan daha iyi merak uyandırıyor.
•••
T-Bug anı o kadar belirgin ki bitmiş oyunun başka türlü ele aldığı bir hikâye kolunu aramaya başlıyorsunuz. Odadaki ses ve sahnenin kesildiği yer boşlukları doldurmaya davet ediyor. Fragmanın kendi içinde bu etkili. Ama sinematik, o karşılaşmanın nasıl oynanacağına dair biraz fazla söz veriyormuş gibi duruyor.
•••
Her gün ne yapacağımın belli olması hoşuma gidiyor. Kimin paket beklediğini bilince yolun ne kadarını keşfe ya da bir hareketi öğrenmeye ayıracağına karar verebiliyorsun. İlk birkaç gün için bu denge iyi işliyor. Oyun kasabanın öbür ucuna gitmek için bir neden, dönüşte başka bir yol seçmek için de yeterince özgürlük veriyor.
•••
Üçüncü sezon, 1–5. bölümler: Jang Dong-min ile Oh Hyun-min’i yeniden aynı odaya koymanın en ilginç yanı, birbirlerine ne kadar az şey açıklamak zorunda olmaları. Oyunu kimin kazanacağını bilmeden de eski ortaklıklarının sağladığı avantajı görüyorsunuz. Diğer yarışmacıların önünde de Jang’ı bir bulmacada yenmekten daha ilginç bir mesele var: O ikisi bir plan üzerinde anlaşmadan önce araya nasıl girecekler?
•••
Ledger’ın iki tarafla da görüşebilmesi iyi bir gerilim kaynağı. Yaptıklarını bilseler onunla konuşmayı kesmekte haklı olabilecek insanlar arasında gidip geliyor. Film, seçimlerini Kenna’yı ne kadar önemsediğinin kanıtı olarak sunmaya başlayınca bu gerilimin bir kısmı kayboluyor. Romantizmi biraz zorlaştırsa bile, Ledger’ın kendisine güvenen insanlara yaptıklarını açıklamasını isterdim.
•••
Dizinin merkezindeki dostluğa inanmamın sebebi Sam. Whishaw bir repliği kupkuru söyleyip yine de Sam’in olacaklardan korkup korkmadığını düşündürebiliyor. İkinci sezonda isimler ve kimin kime bağlı olduğu derken insanın başı dönebiliyor. Kimin neyi bildiğini karıştırsam da Sam’in duymamış olmayı dileyeceği bir şeyle karşılaştığını anlayabiliyorum.
•••
Bu videoda en sevdiğim yapım tercihi, kurgunun dışarıda bıraktığı şey. Büyük bir sürprize genelde bir rakam ve hızlı bir tepki planı eşlik eder. Burada tepki kendi başına kalıyor. Bir su parkı yarışmasının sonunda videonun izleyiciden epey duygu beklediğini düşünüyorum ama o ayrıntıyı özel bırakmaları, anı daha rahat izlememi sağladı.
•••
Kontrollerin daha akıcı olması güzel. Zindanlardaki ek yönlendirmelere o kadar sıcak bakmıyorum. Bir nesneyi görmek kolaylaşınca ne işe yaradığını anlamaya daha çok zaman ayırabiliyorum. Oyun o nesneyle ne yapmam gerektiğini açıkladığında ise işin bir kısmını benim yerime çözmüş oluyor. Aynı odayı kolaylaştırmanın iki çok farklı yolu bunlar.
•••
Maç motoru, savunmanın neden dağıldığını daha iyi göstermeli. Tactical Effectiveness yüksekken bile bir oyuncu boşluk bıraktığında, yanlış talimatı ben mi verdim, oyuncu pozisyonu mu yanlış okudu, yoksa oyun mu o anı iyi işlemedi, anlamak güç. Takımın düzeninin nerede bozulduğunu daha açık gösteren bir tekrar, bir sonraki taktik kararını daha ilginç kılardı. FM’in maç izlerken iyi yapmasını en çok istediğim şey bu.
•••
Klip o mekânlardan birinde biraz daha kalsın isterdim. Renkler marketi de bowling salonunu da hemen ayırt etmemizi sağlıyor. Grubun enerjisi de iki mekândan birinde bütün bir nakaratı taşımaya yeter. Ama klip o kadar çabuk yer değiştiriyor ki aklımda dansçıların her mekânda ne yaptığından çok o canlı renkler kalıyor. Otoparktaki kapanış bence daha iyi çalışıyor. Grubun birlikte nasıl hareket ettiğini izlemeye vakit var.
•••
Temel fikrin en net ortaya çıktığı yer çoğu zaman final oluyor; ama bir bölümün neredeyse tamamı bu açıklayıcı anı beklemekle geçince sabırsızlanıyorum. En sevdiğim bölümler, fikrin ne kadar çirkin bir hâl alabileceğini göstermeden çok önce bir karakteri ilginç bir seçimle karşı karşıya bırakıyor.
•••
Montajla iki robotun bir araya gelmesi arasında daha fazla zaman olmasını isterdim. Yapım süreci bütün bu özenli hareketleri hazırlıyor; yüzleriyse ikisinin de ilk kez ne gördüğünü merak etmeme yol açıyor. Görüntü güzel, ama geçiş beni sorunun üzerinde fazla duramadan yanıta ulaştırıyor.
•••
Büyük bir karşılaşmanın ardından, orada yaşayanların hayatının nasıl değiştiğini anlatan daha küçük bir şey görmek istiyorum. Birçok yan görevse karşıma sıradan bir teslimat işi çıkarıyor. Ölçek farkı, bu görevleri daha anlamlı kılabilir. Çoğu zaman konuşmayı dinleyebilmek için bir an önce bitirmeye çalıştığım şey, işin kendisi oluyor.
•••
Başlangıçtaki itiş kakış iki dansçı hakkında bana çok şey anlatıyor. Kadın parmaklıklara ulaşana kadar hareketlerinde yorumlayacak pek bir değişim bulamıyorum. Keşke ikisinden biri daha erken çıkmaya çalışsaydı. O zaman kavganın bir tur daha tekrarlanmak dışında bir yere varabileceğini hissederdim.
•••
Mezarlardan ekime uzanan o son bakışı çok seviyorum. Köylüler, samuraylar gelmeden önce bildikleri düzene yeniden kavuşabilir. Hayatta kalan erkeklerin dönebilecekleri benzer bir yer yok; sahne, köylülerin rahatlamasını gölgelemeksizin bunun da doğru olmasına izin verecek kadar cömert.
•••