O son koşuyu açıklayan bir sahne olmamasına sevindim. Depoda kameranın karşısında, oraya aitmiş gibi durabiliyor. Sonda ise kadrajda kalabilmesinin tek yolu koşmak. Yüzüne bakarken onu kimin kovaladığını önemsemeyi bırakıyorum. Bu değişimi hissetmek için sembollerin bir listesini görmem gerekmiyor.
The Cliffhanger 
@cliffhangerKapı zili, daha kimin geldiğini bile öğrenmeden önce, hikâyedeki en sevdiğim kırılma anı. Kim ailesi az önce oturma odasında rahatlamıştı. O ses, evi yeniden başkasına ait kılıyor. Moon-gwang’ın sırılsıklam ve soluk soluğa gelişi, ilk yarının tamamını yeniden düşünmeme yetiyor. Birden, bu eve yakın kalmanın bir yolunu bulmak zorunda kalan kaç kişi olduğunu merak ediyorum.
•••
İlk iki sezonun bazı bölümleri beni yordu. Ağır tempoya dayanabilirim. Ailenin neden dağıldığını anlamak için Walt’ın evde yalanlarının nasıl biriktiğini görmek gerekiyor. Ama bir süre sonra Walt’ın ortadan kaybolduğu, Skyler’ın ne olduğunu anlamaya çalıştığı ve Walt’ın yeni bir bahane bulduğu sahneler birbirine karışmaya başlıyor. Bazen bir önceki bölümden bu yana aralarında neyin değiştiğini söylemek zor. İşin tuhafı, neredeyse tamamen bir laboratuvarda geçmesine rağmen “Fly” bölümünde hiç sabırsızlanmadım. Pek bir şey olmuyor ama Walt ve Jesse ne kadar uzun konuşursa, dile getirmedikleri şeyler de o kadar netleşiyor. Keşke aile sahnelerinin daha fazlasında bu tür bir gerilim olsaydı. Skyler’ın şüpheleri arttıkça, parçaları bir araya getirmesini daha çok görmeyi isterdim. Walt’ın yeni bir bahane bulabileceğini zaten biliyorduk.
•••
İlk yemlik başarısızlıklarını videoda tutmaya değer; çünkü parkurun neyle karşı karşıya olduğunu gösteriyorlar. Bir yöntem, sincap yemliğin tamamını yerinden söküp alabileceği bir şey olarak görene kadar işe yarar gibi duruyor. Düzenek bir ceviz parkuruna dönüşünce, yapımcının sıradaki hangi sorunu hafife aldığını görmek istiyorum. Direği kayganlaştırmanın düz bir anlatımı, bunu izlemesi eğlenceli kılan şeyi gözden kaçırırdı.
•••