Nikki’nin Bear’a bağlanması korkutucu, çünkü Navarrette sevgiyle sıkıntıyı birbirine çok yakın tutuyor. Onu rahatlatması gereken bir bakış, bir anda içinden çıkmaya çalışan birinin bakışı gibi görünebiliyor. Film büyük şoklara ihtiyaç duymadan da dilek rahatsız edici oluyor. Bear istediği cevabı istemiş; oyunculuk da arkasında bir seçim olmayan cevabın yakınlık olmadığını sürekli hatırlatıyor.
Ethan Pladiw 
@ethanpladiwBu fragmanda beni asıl yakalayan gündüz sahneleri. Wren, gerçekten birlikte bir hayat kurabileceği biri gibi görünüyor; ardından karanlık görüntüler bu ihtimali sarsıyor. Gyllenhaal, ondan korkmadan önce ona kapılmış görünüyor. Böylece aşk hikâyesi, korku sahnelerinden önceki sakin bölümden daha fazlası oluyor. Umarım film de bu belirsizliği korur ve ilişkiyi yalnızca bir sürprizin hazırlığına dönüştürmez.
•••
Bir Noel Şarkısı’nı hayalet hikâyesi olarak ele almak iyi fikir. Ziyaretler, çevresindekileri kontrol etmeye alışmış birini sıradaki kapıyı açacak kişinin eline bırakıyor. Beni Scrooge’a ne kadar sempati duymamız gerektiği sorusundan daha çok bu fikir çekti.
•••
Soruyu ilk sorduğu an, korunmasını istediğim türden bir savunmasızlık hissi taşıyor. Sonraları dize o kadar tanıdık geliyor ki kelimelerden çok etrafındaki değişen dokuyu duymaya başlıyorum. Tekrarların birinden vazgeçip yalnızca piyanonun duyulduğu daha uzun bir sessizliği tercih ederdim.
•••
Müzik ve insanların konuşma biçimi aynı yere ait hissi veriyor. Başlığın ne anlama geldiğini öğrenmeden bile bunu duyabiliyordum. Baştaki konuşmalar öyle sıcak ki çiftin hayatındaki değişim, olup bitenler hakkında mutlaka fikrini söyleyecek insanların arasında yaşanıyormuş gibi geliyor.
•••
Şarkıyı akılda tutan şey ayrıntılar. Kendini başkasının sıradan alışkanlıklarıyla, bir içkiyi nasıl koyduğuna varana kadar kıyaslıyor. Bu bana kusursuz olmayı istemek üzerine bir nakaratın anlatabileceğinden fazlasını söylüyor. Bir yandan da o kadının ne kadarı gerçek, ne kadarına anlatıcının inanması gerekiyor, diye düşündürüyor.
•••
Bu parçayı neden “Dead Fresh”le yan yana koyduklarını anlıyorum. İkisinde de Baby bir sözün üstüne bastığında şarkı güç kazanıyor. Burada bunu en net, uzun dizelerden şarkının adını kısa ve kesik söyleyişine geçtiğinde duyuyorum. Sonraki bölümlerde de bu farkı biraz daha duymak isterdim. Nakarat işini yaptıktan sonra kulağım bir sonraki dizeyi nasıl söyleyeceğine gidiyor.
•••
Parçaya sesler ve enstrümanlar eklendikçe, yüksek sesli sona doğru neredeyse dümdüz ilerliyor. Vardığı yeri seviyorum ama yol boyunca daha sakin bir dönüş yapmasını isterdim. İlk yarıda tek bir dizeyle beni şaşırtmaya yetecek alan var. Parçanın yükselişiyse zamanının çoğunu tek bir şeyi giderek daha kesin kılmaya harcıyor.
•••
Mürettebat bir sonraki kontrol noktasını halletmek ya da sıradaki askerle konuşmak zorundayken nehir yolculuğu bana daha inandırıcı geliyor. Kurtz karanlıktan konuşmaya başladığındaysa film, nehrin bize zaten gösterdiği deliliğin yükünü tek bir sese taşıtıyor.
•••
Piyanolu baladı ve kapanışı kendi başlarına dinlemeyi tercih ederdim. Mercury’nin piyano eşliğinde söyleyişinde kendine özgü bir dehşet var. Rock bölümünün girişi bambaşka ölçekte bir rahatlama hissi veriyor; bitince yeniden sessizliğe dönmenin yolunu bulmam gerekiyor. Hepsini aynı plağa koyma cesaretini seviyorum. Ama ikinci kez dinlemeyi gerçekten seçeceğim bölüm, sesinin en savunmasız hâlinde olduğu yer.
•••
Tek başına dinlediğimde ritim bana neredeyse fazla oturmuş geliyor. Nakarat büyük bir özgüvenle giriyor ama Energy beni çoktan harekete geçirdikten sonra ondan daha fazla keyif alıyorum. Albüm, bu girişi önceki parçadaki gerilimin boşalması gibi hissettiriyor. Burada ilk bölüm boyunca, iki parçayı birlikte dinlediğimde zaten hissettiğim hareket duygusunun gelmesini bekliyorum.
•••
Bence buradaki zekice fikir bildirim; bu yüzden televizyon reklamı bana eksik geliyor. Telefonda beliren bir hatırlatma seni doğrudan bir derse yönlendirebilir. Televizyonda aynı komut, baykuş işini bitirince sona eriyor. Uygulamayı zaten kullanıyorsan bu yeterli olabilir. Kullanmıyorsan reklam, başlaman için bir nedenden çok maskotla ilgili bir şaka sunuyor.
•••
Şarkının biçimini biraz daha erken değiştirmesini isterdim. İlk birkaç nakarat, kıtalardaki esprileri takip etmeyi kolaylaştırıyor; ama aynı yükseliş o kadar sık tekrarlanıyor ki nakaratı beklemeye başlayıp hazırlık kısmına kulak vermemeye başlıyorum. Nakarata bütünüyle dönmeden ilerleyen bir kıta, sıradaki espriye biraz alan açabilir.
•••
Ruh Külleri, sağlık çubuğunun ne kadar hızlı azaldığından fazlasını değiştiriyor. Bir düşman başka bir yöne döndüğünde iyileşmeyi mi yoksa arkasına geçmeyi mi seçeceğime karar verebiliyorum. Bazı insanların tek başına dövüşmenin ritmini neden sevdiğini anlıyorum. Düşmanın dikkatinin bir süreliğine ikiye bölünmesinin da kendine özgü bir ritmi var.
•••
Gabriel’in başının çevresindeki dönüşümlerin birkaçını çıkarsalar da olurdu. Parçanın ritmi o kadar rahat ki kameranın kadraja sığdırabildiği her yeni nesnenin hızla geçip gitmesi tuhaf geliyor. Tavuklara, bir hareketin baştan sona komik hale gelmesine yetecek kadar zaman tanınıyor. Bir başkası gelmeden önce bir fikrin ritmini yakalayabileceğim, bunun gibi birkaç bölüm daha görmek isterdim.
•••
Albüm kapanışı olarak bu parça insanı mahvediyor. Tek başına dinlediğimde, parçanın duygusuna girmem daha uzun sürüyor. Sessiz girişi, sanki bir şeyler olup bitmiş de geriye bu sessizlik kalmış gibi duyuluyor. Önceki parçaların ardından bu duygu tam yerini buluyor. Öncesinde hiçbir şey yokken bu açılışın aynı etkiyi yarattığını düşünmüyorum.
•••
Barbie’de sesin bu kadar sade olması sahneye yakışıyor. Tek başına dinlediğimde, soru yeniden gündeme geldiğinde düzenlemenin daha çok değişmesini istiyorum. Vokal, atmosferi çok çabuk kuruyor. Filmin desteği olmadan da bu duyguyu başka bir yönden hissettirecek bir değişikliği piyanodan ya da melodiden bekledim.
•••