Piyanolu baladı ve kapanışı kendi başlarına dinlemeyi tercih ederdim. Mercury’nin piyano eşliğinde söyleyişinde kendine özgü bir dehşet var. Rock bölümünün girişi bambaşka ölçekte bir rahatlama hissi veriyor; bitince yeniden sessizliğe dönmenin yolunu bulmam gerekiyor. Hepsini aynı plağa koyma cesaretini seviyorum. Ama ikinci kez dinlemeyi gerçekten seçeceğim bölüm, sesinin en savunmasız hâlinde olduğu yer.
Queen - Bohemian Rhapsody
ŞarkılarOpera bölümünün bu kadar uzun olması bana anlamlı geliyor; çünkü bir dakika önce şarkıcının sesi ne kadar yalnız gelmişti. Üst üste binen sesler birbirlerine yanıt vermeye başlayınca, onun sıkıntısı sanki koca bir odada tartışılıyormuş gibi geliyor. Ardından gitarın girişi tartışmanın tam ortasından geçip gidiyor. Düzenlemenin, söz hakkı kimdeymiş gibi göründüğünü sürekli değiştirmesini seviyorum. Böylece değişimler, Queen’in başka bir tarzı da çalabildiğini göstermekten öte bir işlev kazanıyor.
•••
Sonunu baştan sona dinlemek istiyorum. Daha yumuşak gitarla piyano, o sert rock bölümünden sonra tartışacak bir şeyleri kalmamış gibi geliyor. Son düşüncesini duyurmak için Mercury’nin sesini yükseltmesi gerekmiyor. Etrafında açılan boşluk, aynı sesi çok daha uzaktan geliyormuş gibi hissettirmeye yetiyor.