İlk sezondaki büyük zaman atlamalarını, on yıllık olanı da dahil, korurdum. Rhaenyra’yı daha ileri yaşında ilk kez doğumdan hemen sonra görüyoruz. Bebeğini Alicent’a göstermesi için daha o anda çağrılıyor. D’Arcy, ayakta durmakta bile zorlanırken o koridoru boydan boya geçiyor. Saray ise hâlâ bu ziyaretin bir nezaket gösterisi gibi görünmesini bekliyor. O yürüyüş, aradan geçen yılların dostluklarına ne yaptığını bana anlatıyor. Zaman atlaması yüzünden Harwin’i daha az görüyoruz ve ben bunun eksikliğini hissettim. Yine de bu zalimliğin ne kadar kanıksandığını bir anda görmenin yarattığı sarsıntıyı, işlerin o noktaya gelişini anlatan birkaç bölüme değişmezdim.
House of the Dragon
DizilerDaenerys Targaryen’in doğumundan 172 yıl önce, gücünün doruğundaki Targaryen Hanesi’nde taht kavgası bir iç savaşa dönüşür.
- Yaratıcılar
- Ryan J. Condal, George R.R. Martin
- Oyuncular
- Matt Smith, Emma D'Arcy, Olivia Cooke, Steve Toussaint, Sonoya Mizuno
İkinci sezonda Harrenhal’a bu kadar zaman ayrılmasına sevindim. Kale öyle büyük ki Matt Smith, her yerin sahibiymiş gibi yürürken bile kadrajın içinde yapayalnız ve çaresiz görünebiliyor. Derken Simon Strong çıkagelip Daemon’ın oraya geldiği işle ilgili gayet sıradan sorular soruyor. Özellikle Daemon, Viserys’i yeniden gördükten sonra kendini toparlamak zorunda kaldığında, bu sahneler neredeyse komik. Görüler onu sarsıyor, görüşmelerde ise bu sarsıntının onu değiştirip değiştiremediğini görüyoruz. Sonunda diz çökmesi bana inandırıcı gelsin diye, insanlara sözünü geçirmeye çalışırken eski yöntemlerine birkaç kez daha başvurduğunu görmem gerekiyordu.
•••
Tom Glynn-Carney, ikinci sezonda Aegon’u daha ejderhaya binmeden ilginç kılıyor. Dilekçeleri dinlerken Aegon bir çobana koyunlarını geri vermek istiyor. Otto ise o koyunların nereye gittiğini açıklamak zorunda kalıyor. Aegon, karşısındakine hemen bir cevap verebilmeyi seviyor. Jaehaerys öldürüldükten sonra aynı sabırsızlık ürkütücü bir hal alıyor. Otto fare avcılarını astırdığı için onun karşısına dikildiğinde Aegon’un gerçekten yas tuttuğuna inanabiliyorum. Aynı anda yaptığı şeyin ne kadar korkunç olduğunu da görüyorum. Bu sahneler önce Aegon’un anlaşılır bir dürtüyle hareket ettiğini gösteriyor, sonra da bir kral o dürtüyle davrandığında bedelin ne olduğunu.