Tribünlerin nakaratı sahiplenmesini anlayabiliyorum. Bir cümleyi herkes aynı anda yakalayabiliyor ve ezgi kalabalığı bekletecek kadar dolaşmıyor. Simge’nin kaydında ise o cümle daha kişisel bir rica gibi. Aynı nakaratın bu kadar farklı iki ses tonu taşıyabilmesi hoşuma gidiyor.