Finalde Ağa’nın elindeki tepsinin boş olmasına seviniyoruz. Filmin başında bir köyün sahibi olan adam için akşam eve satacak bir şeyi kalmadan dönmek küçücük bir başarı aslında. Nesli Çölgeçen o başarıyı büyütmek için hiçbir şey yapmıyor. Şener Şen tepsiyi sallayarak yürüyüp gidiyor. Siyah çizmelerin yerinde plastik terlikler var. Atilla Özdemiroğlu’nun müziğinde de o yürüyüşe yakışan hafif bir muziplik var. Şener Şen’in yüzündeki memnuniyeti görünce gülümsüyorum, sonra o adamın bu kadar küçük bir şeye sevinebilmek için neler kaybettiğini hatırlıyorum. O yürüyüşün asıl hazırlığı bence Kiraz’la yaptığı konuşma. Ağa ne yapacağını bilemezken çiğ köfte satmayı Kiraz öneriyor. Yavuz Turgul’un senaryosunda bu kararı ona vermek çok şey değiştiriyor. Köyde kendi hakkında başkalarının karar verdiği genç kadın, şimdi ikisinin nasıl geçinebileceğini Ağa’dan önce görüyor. Nilgün Nazlı bu fikri öyle gündelik bir doğallıkla söylüyor ki sahnenin ağırlığı sonradan geliyor. Çizmelerin elden çıkmasıyla neyin bittiği belli. Kiraz’ın cümlesinde ise neyin başlayabileceğini duyuyoruz.