Reywing nedir?

Inception hakkında yorum

Inception

Fischer’ın kasada ne bulacağını öğrendiğimizde hissettiğimiz rahatlama anına kadar ekibin onun zihnine bir fikir yerleştirmeye çalıştığını biliyoruz. Yine de babasının sonunda onu anladığına inanmak istiyoruz. Filmin en iyi numarası da bu bence. Cobb’un planını bize anlattıktan sonra bile o planın işlemesini istiyoruz. Karla kaplı kalenin içinden parlak siyah fayanslarla döşenmiş odaya geçince filmin ölçeği bir anda değişiyor. Dışarıda bir kaleyi ele geçirmek için uğraşan insanlar var. İçeride Cillian Murphy, babasının dudaklarından çıkacak birkaç kelimeyi bekliyor. Pete Postlethwaite bunları neredeyse nefesi yetmeyecekmiş gibi söylüyor. Murphy’nin yüzündeki değişim de hemen gelmiyor. Fischer yıllardır bildiğini sandığı bir şeyi yeniden anlamaya çalışıyor. Kasada vasiyetin yanında çocukken yaptığı kâğıt fırıldağı görünce, daha önce bir fotoğrafta gördüğümüz o küçük eşyanın neden orada olduğunu anlıyoruz. Fischer için babasının o anı saklamış olması, söyleyebileceği her şeyden daha inandırıcı. Bir de Hans Zimmer’ın müziği var. Kasa açılmaya yaklaşırken yaylılar yükseliyor. Kurgu o sırada Fischer’dan düşen minibüse ve asansöre dönüyor. Başka bir filmde kendi başına nefes alabilecek bir veda sahnesi, burada ekibin zamana karşı yarışının içine yerleştirilmiş. Fischer’ın sonunda duymak istediği şeyi duymasına sevinirken soygunun da başarıya ulaşmasını bekliyoruz. Nolan bu iki isteği aynı anda hissettirdiği için sahne bitince duyduğum rahatlıktan biraz utanıyorum. Bu da bana sinemanın gücünü hissettiriyor. Fischer uyandığında hayatında ilk kez babasının çizdiği yoldan çıkabileceğine inanıyor. Bu inanç ona gerçekten iyi gelebilir. Yine de o özgürlük duygusunu, onun adına karar vermiş insanlara borçlu. Film bittikten sonra aklımda kalan soru bu: Birine kendi hayatını seçme cesareti verirken, seçeceği yolu da onun için belirlemişsen ona ne kadar özgürlük vermişsindir?

Yanıtla
•••