Müsamerede “Çilli Bom”un yarıda kesildiği anda müdür, Ferit’in kızı kucağında salona girince az önce eğlence için kurulmuş sahne bir anda sorgu yerine dönüşüyor. Üstelik kimsenin yerini değiştirmesine gerek kalmıyor. Öğrenciler sahnede, veliler salonda. Eğilmez’in o yerleşimi seçmesi müdürün ne yaptığını daha görünür kılıyor. Bir çocuğun kime ait olduğunu herkesin önünde sorarak Ferit’i utandırabileceği bir düzen hazır zaten. Tarık Akan’ın “Çocuk benim” deyişinde Ferit’in film boyunca işine yarayan o alaycı rahatlık yok. Münir Özkul ise müdürün sorusuna cevap vermeden önce bir an duruyor. Bütün sahnelerde öğrencilerin ne yaptığını bilmesiyle övünebilecek bir öğretmen, burada bildiği şeyi niye idareye söylemediğinin hesabını vermek zorunda. Umur Bugay’ın senaryosu, filmin başında komediye yarayan disiplin meselesini burada gerçekten zor bir karara bağlıyor. Müdürün aklına ilk gelen şey müfettişe ne diyeceği. Benim aklımda ise müzik sustuğunda salondaki herkesin bakmak zorunda kaldığı o çocuk kalıyor.