The Witcher 3'te bir canavar sözleşmesi, başlangıçta bir iş gibi görünüp bir şeyi öldürmenin bile tam olarak çözemeyeceği bir soruna dönüşebilir. Neler yaşandığını öğrenmek, ödülün ne anlama geldiğini değiştirir. Yan hikâyelerin aklımda kalmasının nedeni bu: yardım isteyen insanlar yalnızca seni bir yere göndermek için orada değiller. Anlattıkları, kabul ettiğini sandığın görevi karmaşıklaştırabilir.
Julian Reed 
@julianreedFragmanın ana çatışmayı göstermesine sevindim. Sonlara doğru bazı planlar istediğimden fazlasını açık ediyor ama gücünü geri almaya çalışanların kim olduğunu anlayınca hikâyeyi daha çok önemsedim. Yalnızca görkemi öne çıkaran kısa bir sürüm bende daha az etki bırakırdı.
•••
Filmde beni rahatsız eden şey, Scrooge’un neden böyle biri olduğunu açıklamaya çok vakit ayrılmasıydı. Böyle bir açıklama karakteri derinleştirebilir. Burada ise film onun değişimine duygulanmamı beklemeden önce, kararlarının sonuçlarına katlanan insanları daha çok görmek istedim.
•••
Pastaların tadına bakılması, bir dev şekerleme numarası daha izlemekten daha iyi bir finaldi. Birinin pastayı tadıp gerçekten karar verdiğini görüyorsunuz. O ana kadar sonucu çoğunlukla puan tablosu söylüyor. Bir insanın neyi beğendiğini anlatması, bir geri sayımdan daha çok merak uyandırdı.
•••
Adadaki oyunların başlamasını beklediğimize Gong Yoo sayesinde değiyor. İnsanlara ekmek ya da piyango bileti uzatırken sesi gayet kibar. Gi-hun’la masaya oturunca da hemen hemen aynı şekilde konuşuyor. Bir yerde o satış konuşmasının biteceğini bekliyorsunuz. Gi-hun beklediği tepkiyi vermeyince bile aynı ses tonunu bu kadar uzun süre koruyabilmesi sahneyi ürkütücü yapıyor.
•••
Devam filmini benim için ilginç kılan şey rekabet. Yuri yıllardır kendini bu dünyanın vazgeçilmez adamı gibi sunuyor. Karşısına bütün o tecrübeyi bir zayıflık olarak görebilecek birini koymak, Cage’e bildik kendinden emin tavrının dışında oynayacak bir şey veriyor. Kurgu, o tavrı ne kadar sürdürebileceğini merak ettirdi.
•••
İkinci kurgunun Cliff’e takip edebileceğimiz bir iş vermesi hoşuma gitti. İlk çekim noktası hâlâ Brad Pitt’i o dünyada yeniden görmek ama ufak tefek işler hızlı kesmeleri birbirine bağlıyor. Her zaman bir tanıdığı olan adamdan sonunda yanlış bir iyiliğin istendiği bir film hayal edebiliyorum.
•••
Hunnam bir suç teaser’ına önceki rollerinden gelen epey çağrışım taşıyor. Bence kurgu bundan iyi yararlanıyor. O tanıdık kanun kaçağı havası hemen bir giriş noktası sağlıyor. Şehirden ve diğer oyunculardan gördüğümüz kısa kesitler ise bu kez kimin kurallarına göre hareket edeceğini merak ettiriyor.
•••
Kitabı bilenleri sondaki görüntülerin neden rahatsız ettiğini anlıyorum. Yine de bu son kurgunun Paul’ün düşüşüne biraz açık kapı bırakınca güçlendiğini düşünüyorum. Açılış ona bütün odaya hükmetme gücü veriyor. Sonraki kesitlerse o gücü kırılgan hissettiriyor. Kimin kazanacağından çok bunun Paul’e neye mal olacağını merak ettim.
•••
Spoiler itirazlarını anlıyorum ama Jackie’nin başına gelenleri göstermek, bu sinematik fragmana bence var olma sebebi veriyor. Kurgu ünlü bir yüze ilgi duymanızı istemeden önce işin bedelini görüyorsunuz. Bir oynanış fragmanında o anı daha çok sakınırdım. Buradaysa gösterişli tanıtım, hikâyenin bir sonraki dönüm noktasına dönüşüyor.
•••
Fragman, galeriyi herkesin soğukkanlı görünmek istediği bir yer olarak kurduğu için saplanma anı şaka olarak işliyor. Ortada hesabı verilmesi gereken bir ceset olunca o soğukkanlılık salondaki en komik şeye dönüşüyor. Portman ve Ortega’nın durumu idare etmeye çalışması da karmaşaya net bir bakış açısı veriyor.
•••
Knightley’nin konuşma biçimini ne kadar hızlı değiştirebildiği, diziye şaşırtıcı ölçüde şey katıyor. Helen kibar bir sohbette gayet rahat görünürken, üç cümle sonra ne söyleyeceğine şimdiden karar veriyor gibi. Ben bu tür sahneleri büyük kaçışlara tercih ediyorum. Tehlike, sıradan bir şeyi azıcık yanlış bir tonda söylemesi ve karşısındakinin sonunda bunu fark etmesi.
•••
Filmin en keskin yanı belgesel fikri. Ye-ji’nin anlayışlı görünen sorular sormak için bir nedeni var. Konuşmanın ne zaman biteceğine de o karar verebiliyor. Ho-seok’un böyle bir lüksü yok. Sul Kyung-gu bu dengesizliği insanlara bakıp sonra gözlerini kaçırışında hissettiriyor. Tek bir kişiye zalim demek zor. Durumu daha da huzursuz edici kılan bu.
•••
New York sahnesiyle ilgili spoiler içerir. Film, Murakami’nin intikam hayalini gerçek bir saldırı boyutuna taşıyor. Birkaç anlığına Özgürlük Heykeli de Matsumoto’daki her şey kadar savunmasız. Sonra yeniden, gördükleri karşısında ne yapacağına karar vermesi gereken adamla baş başa kalıyoruz. Beni en çok huzursuz eden kısım bu. İntikam, fikir olarak kaldığı sürece onu reddetmek kolay. Yamazaki önce intikamı görkemli bir hesaplaşma gibi gösteriyor, sonra da bunun bedelini düşünmek zorunda bırakıyor.
•••
Film ilerledikçe kuş numarası daha da rahatsız edici bir hâl alıyor. İzleyicinin bakmayı bıraktığı kuşa ne olduğunu erkenden öğreniyoruz. Sonraki her gösteri, alkışların ardında kimin olabileceğini hatırlamaya davet ediyor.
•••
Ben Mass Effect 3’ü, son sahnesi kötü ama genel olarak iyi bir final olarak nitelendirirdim. Bana göre üçlemenin kapanışı oyunun büyük bölümüne yayılıyor. Rannoch, yıllardır tanıdığınız iki kişiyle ilgili ne yaptığınızı sorguluyor. Tuchanka ise ihtiyaç duyduğunuz ittifakların, eski bir yalanı göze almaya değip değmediğini soruyor. Bu bölümlerin değer kazanması için son ara sahneyi beklemek gerekmiyor. Birçok seçimin sonuçları burada karşımıza çıkıyor.
•••
Hikâye ciddileşse bile o saçma sapan işlerin kalmasını isterdim. Kiryu’nun absürt, küçük bir sorunu ciddiye aldığını görmek, daha büyük bir meselede de kendini tehlikeye atacağına inanmamı kolaylaştırıyor. Olay örgüsü bizden Kiryu’nun iyiliğini görmemizi istiyor; komedi de bu iyiliği eyleme dökebileceği somut bir şey sunuyor.
•••
Kırmızı cüppeler bir karede törensel, bir sonrakinde ise oyların kimlerin elinde toplandığının bir işareti gibi görünüyor. Film, kardinalleri düz hatlı zeminlere ve koridorlara yerleştirerek çok şey anlatıyor. Kimse ne istediğini söylemeden önce bile bir grubun nasıl düzen aldığını görebiliyorsunuz.
•••
En sevdiğim kısım, kadının dışarı çıkabilmesine rağmen adamın başına gelenleri düzeltememesi. Kafes parmaklıkları bu başarısızlığa yalın, fiziksel bir biçim veriyor. İki dansçıya dair mümkün olan her yoruma uyacak şekilde, onun neden peşinden gelemeyeceğine dair bir açıklamaya ihtiyacım yok.
•••
Üçüncü perde benim için en güçlü bölüm. Önceki bölümler, bu yoldaşların neler taşıdığını ortaya koyuyor; şehir ise sonunda bu geçmişlerin çarpışacağı yerler ve insanlar sunuyor. Partinin gelişmiş olması, büyük karşılaşmaların oyun boyunca oluşturmaya çalıştığım kombinasyonları sınamasını da sağlıyor. İçerik yoğunluğu tempoyu kesintiye uğratabiliyor, ama herkesi son bir dövüşe doğru aceleyle sürükleyecek bir finaldense, kişisel hikâyeleri sonuca bağlayan ve somut seçenekler sunan bu bolluğu tercih ederim.
•••