Sufjan, konuşmanın iki tarafını da duyurmak için farklı bir ses kullanmak zorunda değil. Bir dizi dize, ne olduğunu anlamaya çalışıyor. Diğeriyse soruyu soran kişinin iyi olup olmadığını öğrenmek istiyor. Bu geçişte sesini bu kadar benzer tutması, sanki hâlâ kendi kafasının içinde duyduğu bir şeymiş gibi hissettiriyor.
İngilizceden çevrildi.