Çizgi roman penceresi, iki dünyanın birbirine değiyormuş gibi hissettirmeye başladığı yer. Pencerede karşı karşıya geldiklerinde Harket camın ardından insan gibi görünür; uzaklaşınca yeniden kurşun kalem çizgilerine dönüşür. Bu karşılaşmada Bunty Bailey’nin tereddüdünü yansıtma biçimi çok hoş. Karakteri, bir insana mı baktığını yoksa bir resmin kendisine mi baktığını anlamaya çalışır. Canlı görüntünün üstüne yapılan çizimler Harket’ın küçük hareketlerini koruduğu için kadının tereddüdü inandırıcı geliyor. İki versiyon farklı insanlar gibi hareket etseydi, bu numaranın cazibesinin çoğu kaybolurdu. Kurgu ilerledikçe iki dünyayı ayıran sınır, tanışmalarına aracılık etmenin ötesinde bir iş görüyor. Kovalamacada sayfayı yırtıp bir çıkış açmak kadını kurtarabilir ama Harket çizgi romanın içinde kalabilir. Bu ayrılıkla şarkı arasındaki sürtüşmeyi seviyorum. Parlak synth motifi tekrar tekrar geri gelir, ses de sanki diğer kişiye ulaşmak için tek gereken yeterince yükselmekmiş gibi yükselir. Video ise ona ulaşmayı fiziksel bir meseleye dönüştürür. Koridorun kenarlarına çarptığında, çizimle canlı görüntü arasındaki geçiş birden acı verici görünür. Bir zamanlar flört etmesini sağlayan çekim, artık görülmeye yetecek kadar uzun süre tek bir dünyada kalma mücadelesi gibi hissettirir.
a-ha - Take On Me
Müzik Klipleriİngilizceden çevrildi.
Aşk hikâyesinin hiç çekinmeden klişelere yaslanması bence artı. Kafedeki kadın bir süre sadece kendi başına oturup bir şey okuyan biri. Sonra sayfadaki adam dönüp ona bakıyor. Klip, bu fikri hafife alan bir espriyle kendini güvene almak zorunda hissetmiyor. Bu kadar dolaysız bir nakarat, yalnızca okuduğun şeyin içinde var olabilecek birine âşık olma hikâyesini taşıyabiliyor.
İngilizceden çevrildi.