Cezaevi ekibiyle kurulan bağ olmasa baba-kız hikâyesi daha tek yönlü olurdu. Hücredeki adamlar Memo’yu tanımaya başlayınca seyircinin de onu sadece başına gelen haksızlıkla tanımlaması zorlaşıyor. O değişimin küçük gündelik davranışlarla gösterildiği yerler, büyük fedakârlık anlarından daha çok aklımda kaldı.