Dickinson’ın solo işlerinin kendine ait bir görsel dili var. Keşke daha fazla metal klibi buna kafa yorsa. Gitarlar zaten Iron Maiden’ı yeterince hatırlatıyor. Klip sırf o nostaljiye yaslanabilirdi. Görüntülerdeki özen sayesinde bunu Dickinson’ın kendi albümüne yaptığı bir giriş gibi hissettim.
Moss Radio 
@mossradioİlk tartışmaların bazıları, yüzlerin ve durumun zaten apaçık ortaya koyduğu şeyi yüksek sesle dile getiriyor. Dizi, herkes ne anlama geldiğini açıklasın diye bir kriz sırasında duraksadığında tehlike, birkaç saniye önce olduğundan daha az acil hissettiriyor.
•••
Brookhaven, bir odanın eskiden ne işe yaradığını hâlâ anlayabildiğimde en etkileyici hâline geliyor. Tanıdık biçimli bir koridor, yüzeyler ve sesler bozuldukça tanıyabileceğim bir şey sunuyor. Böylece geri dönüş, yeni bir seviyeye girmekten çok, takip edemediğim bir yere sürüklenmiş aynı binada mahsur kalmak gibi hissettiriyor.
•••
Bu görüntülere albümdeki miksajı da denemek isterdim. Video versiyonu, mekanik hareketlere montaj sırasında işe yarayan belirgin bir ritim kazandırıyor. Yüzler birbirine döndüğünde, sesi daha belirsiz bir şeyin eşliğinde duymak isterdim. Görüntü, takip edebileceğim kadar hareket sunuyor zaten.
•••
Başlangıçtaki düşük ses seviyesi, parçada bulamayacağım bir güvenlik hissini dinleyerek aramama yol açıyor. Trent'in neredeyse fısıldayan sesinin altındaki notalarda rahatsız edici bir tedirginlik var. Ses yükselmeden önce bile, sanki biri normal sesle söylemesi fazla ağır geleceği için bir şeyi sessizce dile getirmeye çalışıyor gibi.
•••
Saksafonun sesi, ritmi dümdüz bir zafer turuna çevirecek kadar rahatlamıyor. Ritim güvenli gelmeye başladığı anda, hafifçe sivri bir tınıyla ortaya çıkabiliyor. Böylece nakarattaki özgüven, albümün durmadan yeniden bulması gereken bir şey gibi duyuluyor.
•••
Son bölümün daha az teselli edici olmasını isterdim. Korkunç bir şeyin iki yanında da yaşayabileceğim düşüncesini aklımdan çıkaramıyorum; müzikse bu düşünce üzerinde pek duramadan beni teselli etmeye hazırmış gibi hissettiriyor. Empati üzerine bir hikâye için bu sıcaklık anlamlı. Biraz daha huzursuzluk, beni hikâyenin gözümde canlandırmamı istediği şeye daha yakın bırakırdı.
•••
Parçanın daha büyük bir bölümünün açılış kadar çıplak kalmasını isterdim. Sonradan giren bu kararsız ses ilginç, ama sesle piyano arasındaki boşluk zaten o belirsizliği bana hissettiriyordu. Ek bir ses, performansın kendi başına fark ettirdiği bir şeye dikkat çekiyor.
•••
Son oyundaki platform fikri güzel. Her turda hayatta kalanların kime güvenebileceklerini yeniden düşünmesi gerekiyor. Ama finalistlerin birkaçını doğru düzgün tanımadığım için bu gerilimi beklediğim kadar hissetmedim. 100 numaranın sırada kimin gideceğini tartışması karakterine uyuyor. Yalnız diğerlerinin çoğu da aynı şeyi söylüyor gibi. Oyunun hesabını takip etmek, bir sonraki kuleye hangisinin ulaşacağını umursamaktan daha kolaydı.
•••
Yarışmanın bittiği kısmı sonrasında olanlardan daha çok sevdim. Zaman atlamasından sonra Il-nam’ın yatağının başında yapılan konuşma, Il-nam’ın paranın insanları nasıl değiştirdiğine dair düşüncelerine uzun uzun yer veriyor. Dizi aynı şeyi “Cehennem” bölümünde, yarışmacılar evlerine dönüp oyuna geri dönüp dönmemeye karar verirken daha iyi anlatmıştı. Gi-hun’un kazandığı parayla nasıl yaşayacağını biraz daha görmek isterdim. Finalde asıl onun ne yapacağını merak ediyordum.
•••