Garsonun adı boşuna başlığa çıkmamış. Nakaratta birine seslenildiği anda ayrılık, yerini gözümde canlandırabildiğim bir sahneye dönüşüyor. En iyi kısmı da kadeh kaldırma lafının aynı anda bir gurur meselesine dönmesi. Nakarat tekrar geldiğinde aklımda melodinin yanı sıra o masada söylenen laf da kalıyor.
İlk Baskı 
@ilkbaskiŞarkının tribün dışında en sevdiğim tarafı, nakarat gelmeden önce Simge’nin sesinde duyulan tereddüt. Sonradan kalabalıkla özdeşleşen bölüm çok kendinden emin geliyor. Kayıtta o güvene varmak için biraz beklememiz şarkıyı daha canlı tutuyor.
•••
Abone’nin klibindeki dansı yalnızca şarkının aralarına yerleştirilmiş bir gösteri olarak düşünmek zor. Nakarat geldiğinde hareket de hafızaya aynı anda giriyor. Yonca Evcimik’in kameraya dönük enerjisi, seyircinin şarkıyla birlikte yapabileceği bir şey bırakıyor. Yıllar sonra klibin hâlâ dansıyla hatırlanmasına şaşmıyorum.
•••
O öpücük sesi nakaratta sözlerin yerini alan bir vuruş gibi. Şarkıya dilini bilmeden eşlik edebilmeyi kolaylaştırıyor. Aynı zamanda Tarkan o kadar oyuncu söylüyor ki ses, başka bir şarkının sonuna eklenmiş bir efekt gibi durmuyor.
•••