Klip, şarkının kısa olmasını avantaja çevirmiş. Grup hareketi girince göz bir anda Wegh’ten etrafına kayıyor ve nakaratı bir de o kalabalığın ritmiyle takip ediyorsun. Birkaç görüntüyü döndürüp parçayı doldurmaya çalışmak yerine kısa sürede bir hareket fikrini akılda bırakmışlar.
İdil Tunç 
@idiltuncTürkünün gücünü sadece ağır bir hikâye anlatmasına bağlamıyorum. Ses bazı yerlerde bir cümleyi konuşur gibi bitiriyor, sonra ezgi uzuyor. Bu geçiş, insana sözün anlamıyla biraz daha kalma fırsatı veriyor.
•••
İstanbul’u tepeden ilk gördüğümüzde hazine işi bir anda büyüyor gibi geliyor. Aynı görüntüler sık sık dönünce nerede olduğumuzu anlamama pek yardım etmedi. Bir sokakta ekibin yolunu aradığını görsek, sonra yukarıdan baktığımızda o görüntü daha çok işe yarardı.
•••
Burhan odaya girince herkesin havası değişiyor, ona bayılıyorum. İlerleyen bölümlerde bazen bağırıp kendini övmesiyle yetiniyorlar. En çok, karşısındaki onun oyunundan habersizken ve Burhan da istediği cevabı alamayınca gülüyorum.
•••
Timuçin Esen şarkı söylerken duruşu ve nefesiyle bir sahne insanını düşündürüyor. Film evin kapısını açtığında da bir insan gösteriyor ama özel hayata ayırdığı yer arttıkça müzisyenin nasıl çalıştığını daha az görüyoruz. Birkaç prova ya da kayıt kararı, konserlerin etkisini azaltmadan Müslüm Gürses’in sanatçı olarak portresini derinleştirebilirdi.
•••
Yalıdaki uzun yemekler, dizinin neden günümüze uyarlanabildiğini iyi gösteriyor. Herkes aynı masada oturuyor ama bir şey söylemenin bedeli herkes için farklı. Bihter’in sabrının taşmasını bazen Behlül’le yalnız kaldığı anlardan çok bu sahnelerde anlıyorum.
•••