Meryem’le Hilmi’nin birbirinin yanında ne kadar rahat konuştuğunu görünce aradan yıllar geçtiğini hemen hissettim. Bunun için neler yaşadıklarını tek tek anlatmalarına gerek kalmadı. İkinci sezonda böyle küçük değişikliklere denk gelince dizinin döndüğüne sevindim.
Gece Vapuru 
@gecevapuruBana göre hikâyenin en verimli tarafı suç örgütünün büyüklüğüyle ekibin küçük hesaplarının çarpışması. Daha az olay olsa o fark daha komik bile olabilirdi. Film tempoyu sürekli yüksek tutunca hangi belanın gerçekten önemli olduğunu ayırt edemedim. Sonraki şaka geliyor ama önceki şakanın sonucu pek kalmıyor.
•••
Bir uyarlama olması beni rahatsız etmedi. Benim takıldığım şey, film ağır bir duyguyu kurduktan sonra bazen aynı duyguyu bir kez daha vurgulaması. Memo’yla kızını birbirinden ayıran koşulları zaten görüyoruz. Bazı sahnelerde oyuncuların yüzüyle baş başa kalmak, müziğin altını çizmesinden daha etkili olabilirdi.
•••
Sazın sesi bu kayıtta arka plana çekilmiyor. Elektronik altyapının içinden hafif pürüzlü bir tınıyla çıkınca Mabel’in söylediği sözler de daha oyunbaz duyuluyor. Türküye yakın melodiyi tanıdık bulup parçanın geri kalanının nereye gideceğini merak ettim.
•••
“Başım Belada” girince fragmanın havası değişiyor. Konuşmalardaki tutukluk bir anda şarkının açık açık söylediği bir sıkışmışlığa dönüşüyor. Ahmet Kaya’yı duymanın heyecanı bir yana, sesin görüntülere yaptığı şey bu yüzden hoşuma gitti. Ayrı ayrı gördüğümüz insanların aynı huzursuzluğu taşıdığı hissi geliyor.
•••
Kostümün bu kadar göz önünde olması klibin tavrını hemen belli ediyor. Gülşen bütün bakışların farkında biri gibi duruyor ve o dikkati kendi performansına çeviriyor.
•••
Medcezir’in girişiyle nakaratı aynı şarkıda iki ayrı hava yaratıyor. Başta düzenleme, Levent Yüksel’in sesi daha ortaya yerleşmeden insanı içine alıyor. Sonra vokal açıldığında şarkının bir anda ferahladığını hissediyorum. Dinleyenin bunu hüzünlü de sevinçli de hatırlayabilmesi biraz o geçişten geliyor bence.
•••
Sado soygunun ortasında bile rahat. Herkes işi ciddiye alırken Uraz Kaygılaroğlu’nun küçük bir mimiği ya da omuz silkmesi yetiyor, gülüyorum. İşin tehlikesi de geçip gitmiyor o arada. Dizide en sevdiğim anlar bunlar.
•••