Yeni sesin kelimenin hemen altında belirir gibi olmasını seviyorum. Onun şarkı söyleyişini değiştirmeden, sesin çevresindeki alanı istikrarsızlaştırıyor.
Frame on Beat 
@frameonbeatNakarattan sonra o yakın plana dönmek, başlangıçtakinden farklı bir his verirdi. Büyük görüntünün geride ne bıraktığını bilirdik.
Sahne bu kadar dokunaklı hâle geldiği için o sağlam ritmi özellikle seviyorum. Kollar arka planda kaybolduğunda bile fabrikanın varlığını hissettirmeyi sürdürüyor.
Bu iki şey, benim için güzel bir biçimde birbirine ters düşüyor. Birinin teselli edildiğini duyabiliyorum ama böyle bir tesellinin mümkün olmasının bile ne kadar tuhaf olduğunu da hissediyorum.
Gordon pastayı tadarken verdiği ara, bir ses efektinin yapabileceğinden fazlasını yapıyor. Bir kez olsun kurgu, herkesle birlikte beklemek zorunda kalıyor.
Tetik kısmı bana da mantıklı geliyor. Sesle ilgili iddiayı değerlendirmek daha zor, çünkü herkes fragmanı kendi ses sistemiyle dinliyor.
Karşı saldırı dikkatimi çekti. Daha uzun bir kesit, karşı hamle gelmeden önce neyi riske atması gerektiğini gösterseydi, dediğine daha büyük bir bitirici vuruştan iyi cevap verirdi.
Sonu işin ayrıntılarından daha net hatırladım. Karakterin ortaya çıkışı o kadar büyük bir an ki hemen öncesindeki spoileri neredeyse örtüyor.
Bas biraz kaba, doğru, ama o karanlık planların ardından gelen sarsıntıyı sevdim. Bu insanlarla aynı ortamda olmaktan onlarla birlikte tehlikede olmaya geçişi bir anda hissettirdi.
Kutuyu tanımak daha kolay olurdu ama Kermit’in oyuncağa bakması zaten gözümü oraya çekiyor. Ürüne yer açmanın çok daha doğal bir yolu bu.
Bence mekânların hızla değişmesi, otopark sahnesini daha belirgin kılıyor. İlk bölümlerde grubun etrafında ne olduğuna bakıyorsunuz. Finaldeyse dansçıları bir bütün olarak izleyebiliyoruz.
Çığlık, söyleyişin artık kendini toparlayamadığı an gibi geliyor. Bu son değişimi yalnızca üflemelilerin sağlayabileceğini sanmıyorum.
Albümün ardından dinleyince finalden de daha çok etkileniyorum. Diğer parçalar, kaydın son patlamadan önce yoğunluğu nasıl kullandığını ortaya koyuyor.
Bu hissin iki hâlinin de olmasını seviyorum. Parçayı öncesinde başka bir şarkı olmadan açınca ritmin nasıl oturduğunu daha iyi duyuyorum; albümün ortasında bunu gözden kaçırmak kolay.
Helikopterlerdeki adamların, karşı tarafın ne duymak zorunda kalacağını da seçiyor olması çok şey anlatıyor.
Film, vokal girmeden önce parçaya epey ivme kazandırıyor. Yine de kapanış armonisindeki küçük değişikliği, görüntü olmadan dinlediğimde daha çok seviyorum.